توسعه دیافراگم با مقاومت بالا

سابقه توسعه صنایع با موانع بالا بیش از 20 سال بوده است. از اواسط-1970، بسیاری از گروه های پلیمری شروع به بازاریابی مواد لایه بازدار برای بسته بندی کرده اند. در آن زمان، روش پردازش این ماده استفاده از مواد پلی اولفین به عنوان چسب برای ترکیب فیلم های پلیمری مشابه به فیلم های ساختاری چند لایه بود.
در ابتدای توسعه صنعت بسته بندی با موانع بالا، تقاضای مصرف کننده عامل اصلی توسعه بازار بود، اما مسائل هزینه نیز عامل مهمی در توسعه این ماده جدید بود. توسعه دهندگان بر این باورند که نگهداری مواد غذایی در حالت تازه تا حد امکان زمانی که به دست مصرف کنندگان می رسد، نیروی محرکه اصلی برای توسعه مواد جدید است. نیروی محرک دوم به عملیات بهینه سازی اشاره دارد، یعنی دستیابی به کمترین هزینه مواد لایه نازک. به عبارت دیگر محصولات باید با قیمت مناسب و دقیق به فروش برسند. اگر فقط برای بسته بندی چیپس سیب زمینی معمولی و سایر محصولات باشد، دیگر نیازی به طراحی و ساخت فیلم گران قیمت نیست. توسعه دهندگان عموماً معتقدند که اقتصاد پشت توسعه است، در حالی که خلاقیت در پشت بازار نهفته است. بازار بسته بندی انعطاف پذیر سبک وزن با مانع بالا مثال خوبی است. برای دستیابی به هدف جایگزینی قوطی‌های فلزی، بطری‌های شیشه‌ای یا سایر بسته‌بندی‌های سخت با بسته‌بندی‌های پلیمری، باید از مواد با مانع بالا و فناوری اکستروژن استفاده شود.